De zin en onzin van verzekeraars

Het begint vaak met een geruststellende gedachte, ‘we zijn toch verzekerd’.

Die gedachte voelt logisch en veilig, tot het moment waarop deze wordt getest. Brand, waterschade of een ernstige verstoring in de bedrijfsvoering zorgen al voor genoeg stress. Toch blijkt dat juist dan het echte probleem begint. Niet bij de schade zelf, maar bij alles wat daarna komt.

Zodra een schade wordt gemeld, verandert de toon. Waar eerst zekerheid werd verwacht, volgen nu vragen: over polisvoorwaarden, over definities, over waarden die ooit zijn vastgelegd. Langzaam ontstaat het ongemakkelijke besef dat verzekerd zijn niet automatisch betekent dat alles ook is gedekt zoals men dacht.

Discussie met verzekeraars bij schade

Voor veel ondernemers kan het onrechtvaardig voelen: er is jarenlang premie betaald, alles leek netjes geregeld en toch ontstaat er discussie op het moment dat het er echt toe doet. Het gevoel leeft dat verzekeraars lastig doen of vooral kijken naar wat niet expliciet is vastgelegd. Dat sentiment leeft breed en is vanuit de praktijk bezien goed te begrijpen.

Verzekeraars werken binnen een strak systeem van regels, definities en interne richtlijnen. Dat systeem laat weinig ruimte voor nuance of maatwerk. Zeker niet op momenten waarop ondernemers vooral behoefte hebben aan duidelijkheid. Vanuit risicobeheersing is dat logisch, maar in de praktijk voelt het vaak kil en afstandelijk.

Onderverzekering van bedrijfsgebouwen en inventaris

Wat daarbij vaak over het hoofd wordt gezien, is dat het probleem doorgaans niet ontstaat op het moment van schade, maar in de jaren die daaraan voorafgaan. Onderverzekering is bijna nooit een bewuste keuze, maar het sluipt erin. Een pand wordt uitgebreid, een installatie wordt toegevoegd, de logistiek wordt slimmer en intensiever en de inventaris groeit mee met het succes van het bedrijf. Ondertussen blijven de verzekerde waarden gebaseerd op aannames van jaren geleden of op een globale inschatting die ooit wel ongeveer klopte.

Juist hier ontstaat een kloof tussen de feitelijke situatie en wat op papier is vastgelegd. In de praktijk zien wij dat gebouwen en inventaris vaak aanzienlijk anders zijn dan de waarden die in de polis zijn opgenomen. Dat verschil blijft onzichtbaar zolang er niets gebeurt.

Verzekerde waarde versus werkelijke waarde

Zolang er geen schade optreedt, lijkt dit geen probleem. Totdat het wel gebeurt. En op dat moment wordt pijnlijk zichtbaar wat nooit expliciet is vastgelegd. Dan telt niet wat logisch voelt of redelijk lijkt, maar wat contractueel is vastgelegd. Voor verzekeraars is dat onvermijdelijk. Voor ondernemers voelt het alsof zij op het slechtst denkbare moment worden geconfronteerd met spelregels die zij nooit bewust hebben gekozen.

Ook voor professionals aan de advieskant is dit geen prettig speelveld. Gesprekken verschuiven snel van praktisch naar juridisch en technisch, terwijl de ondernemer vooral wil weten waar hij aan toe is. Dat maakt schadeafhandeling traag en soms ronduit frustrerend voor iedereen die erbij betrokken is.

Taxatie van verzekerbare waarden als oplossing

Een goede taxatie verplaatst dat hele gesprek naar voren. Niet naar het moment waarop de schade al is geleden en de druk maximaal is, maar naar een moment waarop er rust en overzicht is. Door gebouwen en bedrijfsinventaris onafhankelijk en actueel te laten waarderen, worden uitgangspunten vastgelegd die later houvast geven. Dit vormt de kern van hoe verzekerbare waarden objectief en verdedigbaar kunnen worden vastgesteld.

Geaccepteerde taxatie en wettelijke bescherming (NBW 7:960)

Wanneer zo’n taxatie door de verzekeraar wordt geaccepteerd, maakt zij onderdeel uit van de polis en wordt het getaxeerde wettelijk beschermd onder wetsartikel NBW 7:960. Daarmee wordt de ruimte voor interpretatie kleiner. Niet omdat verzekeraars ineens meegaander worden, maar omdat de discussie vooraf is gevoerd in plaats van op het moment dat de belangen het grootst zijn. Dat verschil is in de praktijk enorm.

Schadeafhandeling en risicobeheersing voor ondernemingen

Een taxatie is geen garantie dat er nooit vragen worden gesteld. Alleen worden de vragen gesteld door experts aan experts waardoor de verzekerde, die toch al genoeg aan zijn hoofd heeft, ontzorgd wordt          . Ook is het een manier om risico’s inzichtelijk te maken voordat schades zich daadwerkelijk voordoen. Veel organisaties realiseren zich pas bij schade dat hun verzekering de werkelijkheid al lang niet meer volgt. En dat is zonder twijfel het duurste moment om dat te ontdekken.

De zin en onzin van verzekeraars zit hem dan ook niet zozeer in hun bereidheid om uit te keren, maar in de mate waarin risico’s vooraf objectief zijn vastgelegd. Wie ervan uitgaat dat verzekeren vanzelf goed zit, neemt ongemerkt een groter risico dan vaak wordt gedacht. Wie periodiek laat vaststellen wat gebouwen en inventaris daadwerkelijk vertegenwoordigen, creëert rust, duidelijkheid en voorspelbaarheid op het moment dat het er echt toe doet.

Is uw verzekering nog up-to-date?

De vraag is daarom niet of u verzekerd bent, maar of uw verzekering nog aansluit bij de werkelijkheid van vandaag. Een goede taxatie voorkomt geen schade, daar kennen we andere experts voor, maar zij voorkomt wel dat u na de schade verkeerd verzekerd staat. Voor veel organisaties is het onduidelijk wanneer gebouwen en inventaris voor het laatst objectief zijn gewaardeerd. Juist dat gebrek aan inzicht vormt een risico op zichzelf. Niet omdat schade zich aankondigt, maar omdat risico’s zich vaak onopgemerkt ontwikkelen.

 

Taxatie van verzekerbare waarden door Spring Real Estate

Bij Spring Business Assets Valuations, onderdeel van Spring Real Estate, verzorgen wij onafhankelijke en verzekeraars-geaccepteerde taxaties van bedrijfsgebouwen en inventaris. Zo zorgen wij dat verzekerbare waarden aansluiten bij de werkelijkheid en discussies worden voorkomen op het moment dat de druk het hoogst is. Wilt u weten waar u staat? Neem dan gerust contact met ons op voor een passend en professioneel taxatieadvies.

 

Geschreven door Alec Faase, Valuations Analyst